De stad werd vernoemd naar de Gallische stam der Mediomatrices. Na de Romeinse verovering werd Metz, onder de naam van Divodorum Mediomatricorum, één van de voornaamste steden van Gallië, met meer inwoners dan Lutetia (het latere Parijs), en rijk door zijn uitvoer van wijn. De stad werd op 7 april 451 door Attila geplunderd.
Aan het begin van de middeleeuwen was Metz de hoofdstad van het koninkrijk Austrasië. De dynastie van de Arnulfingen, een voorloper van de Karolingen, was afkomstig uit de stad. Metz bleef lang een vrije stadsrepubliek binnen het Heilige Roomse Rijk. De bevolking van deze dicht bij de taalgrens gelegen stad sprak een Frans dialect. Metz was ook de zetel van het prinsbisdom Metz en het aantal religieuze gebouwen in de stad nam dan ook flink toe. In de late middeleeuwen was Metz met ruim 30.000 inwoners een van de grootste steden van het Duitse Rijk.
In 1552 werd de koning van Frankrijk Hendrik II soeverein vorst van de drie bisschopssteden Metz, Toul en Verdun. Metz veranderde toen in garnizoensstad en had een belangrijke plaats in het Franse koninkrijk.
Metz werd gedurende de Frans-Duitse Oorlog van 1870 belegerd en door het nieuwe Duitse Rijk bij de Vrede van Frankfurt ingelijfd. Het was de hoofdstad van het Duitse district Lotharingen van 1871 tot 1919. Na de annexatie bleef de stad groeien, vooral ook omdat veel Duitse immigranten zich er vestigden. Gedurende enkele decennia zou de stad een Duitstalige meerderheid hebben. Opvallend zijn de enorme gebouwen in neoromaanse of neogotische stijl, die in de Duitse periode werden gebouwd. Sinds de Eerste Wereldoorlog hoort Metz weer bij Frankrijk, alhoewel de stad tijdens de Tweede Wereldoorlog was ingelijfd bij nazi-Duitsland. (Wikipedia)